سال پایان می گیرد و هنوز منصور اصانلو از رهبران کارگران شرکت واحد در بند است.
سال سرکوب، تهمت و زندان بود برای زنان که خواستار حقوق اولیه خود هستند. زنانی که از خارج آمدند تا بستگان خود راببینند به بندکشیده شدند ومهر جاسوسی خوردند. مادر بزرگی به نام هاله اسفند یاری و خبرنگاری چون نازی عظیما بزحمت از بندرستند و معلوم نشد چه بر آنها رفت که حتی در خارج از کشور مهر سکوت بر لب زدند.
سال تمام می شود و هنوز روناک صفار زاده پشت میله هاست.
سال مهرورزی تمام بود با دانشجویان که پرچم آزادی از دست فرو نگذاشتند وامسال نوبت به سرکوب و شکنجه چپ گرایان آنها رسید:بهزاد باقری، بهروز کریمی زاده، پیمان پیران... را زیر مخوف ترین شکنجه ها بردند.
سال پایان گرفت و هنوز احسان منصوری، مجید توکلی و احمد قصابان در بندند.
سال ارعاب مردم بود. سال سپردن مقابله بامردم به بسیج وسپاه. سالی که زیر پوشش "طرح ارتقاء امنیت اجتماعی" مردان نقاب بر چهره به فرماندهی سردار زراعی به خیابان هاریختند. زنان رابخاطر پوششان دشنام دادند و زدند. جوانان رازیر شلاق انداختند. کسانی را به نام " اراذل و اوباش" آفتابه به گردن انداختند و درخیابانها راه بردند و درانظار با باتوم بر سرو تنشان کوبیدند.
سال هنوز تمام نشده بود که فرمانده زارعی را درخانه فسادی یافتند که باشش زن برهنه نماز جماعت می خواند. به حکم رئیس قوه قضائیه دستگیر و به فرمان " بالا" آزاد شد. آخر سرداران اسلام که اهل گناه نیستند.
سال سهمیه بندی بنزین، سال رسیدن تورم به بالای 20 درصد، سال گرانی هولناک، سال بسته شدن کارخانه ها، نابودی نیشکر هفت تپه، فرو پاشی چایکاری و زدن آخرین ضربه ها به پیکر تولید ملی بود.
در عوض ، مافیای " ثروت و قدرت" که از حزب بزرگ تجار ـ موتلفه- تافرماندهان سپاهی ـ امنیتی گسترده است، بخش عمده ای از درآمد افسانه ای نفت راصرف واردات کرد تا بازارها را از بنجل های چینی و خیابان ها را از فواحش روسی پرکند و درمقابل رای روسیه و چین را در شورای امنیت سازمان ملل بدست بیاورد.
سال حراج ثروت ملی در دریای خزر، آماده سازی زمینه برای واگذاری اروند رود و معامله بر سر جزایر خلیج فارس بود.
سال رواج ادبیات کوچه و بازاری در دیپلماسی و سیاست خارجی بود. سال گسترش خرافات، تحمیق مردم و سوء استفاده از احساسات مذهبی آنها بود.
سال دروغ های بزرگتر از همیشه بود. سال پیروزی تبلیغ کردن شکست های بزرگ، سال حماسه نامیدن ناکامی ها بود.
سال به پایان نرسیده بودکه "پیروزی بزرگ اتمی" چون حبابی ترکید و "حماسه انتخابات" تو خالی از کار در آمد.
اتحادیه اروپا در واکنشی نسبت به انتخابات دوره هشتم مجلس در ایران اعلام کرد: "این انتخابات نه آزاد بود و نه منصفانه." وآمار رسمی خودجمهوری اسلامی نشان داد؛ در حالی که مقامهای ایران از جمله آیتالله خامنهای، از "حضور پرقدرت و حماسهآمیز" مردم در انتخابات سخن گفتند، در تبریز تنها حدود ۳۳ درصد مردم در انتخابات شرکت کردهاند. در تهران نیز فرمانداری میزان مشارکت را ۴۰ درصد اعلام کرده است.
دو پایتخت دو انقلاب صد سال اخیر ایران به انقلاب پشت کردند. تبریز وتهران که وقتی بپاخاستند انقلاب های مشروطیت و سال 1347 ثمر داد، به انتخابات فرمایشی نه گفتند.
سال 1386، که دو روز از آن باقی است ، سال حذف مطبوعاتی دیگر بود که تا آخرین روزهای سال هم ادامه یافت . بلافاصله بعد از پایان رای گیری، هیات نظارت بر مطبوعات فرمان اعدام شش نشریه دیگر را صادر کرد.
سال، سال گسترش سانسور ، مذهبی کردن تئاتر، حذف کامل کارگردان های بزرگ سینمای ایران بود.
سال با صدور قطعنامه ای دیگر علیه جمهوری اسلامی به پایان رسید. بار دیگر کسانی که آمده بودند با تهدید جهان "گوهر" بدست بیاورند توسط جهانیان محکوم شدند و تنها یک کشور اسلامی به قطعنامه رای ممتنع داد.
فریاد عاشقان ایران به جائی نرسید، حتی سخن میانه روهای درون حکومت هم گوش شنوائی نیافت. دولت طالبانی بر طبل جنگ و تهدید کوبید و بهانه ها ی لازم را برای جنگ طلبان آمریکائی فراهم کرد.
رویدادهای بیشمار وآخرین آنها انتخابات مجلس هشتم نشان داد که درآغاز سی امین سالی که شاه رفت، سلطان از درون حکومت جمهوری اسلامی سر برکشیده است. می رود تا حزب فراگیر رستاخیز هم شکل بگیرد با دوجناح: سنتی- روحانی به رهبری علی لاریجانی و سپاهی ـ امنیتی به فرماندهی محرمی از بیت آقا، که حداد عادل باشد.
سالهای 54- 56 درذهن زنده می شود: درآمد نفت حداکثر، استبداد در اوج ، نظامیان در قدرت تمام، محمد رضا شاه پهلوی در آستانه دروازه های تمد ن بزرگ .
سال 1357 دیگری در راه است؟