... و سال هشتاد و چهار هم با تمام خوبی ها و بدی هایش امشب افول می کند و جای خود را به نوروز هشتاد و پنج می دهد با امید به اینکه سال جدید سالی باشد پر از اتفاقات خوب و قرین به صلح و آرامش و آزادی آخرین پست سال ۸۴ را به شما تقدیم می کنم که برگرفته از سایت بی بی سی است که مطلب جالبی بود و خواستم شما هم بخونید . سال نو مبارک

اهالی مشرق زمین از چین تا مصر بر مبنای یک باور بسیار قدیمی معتقدند که بر هر سال یک نماد حیوانی حکومت می کند و خصوصیات آن حیوان بر آن سال حاکم است.

سال گذشته، (1384) سال خروس بود، یعنی سال نظامی ها و دیکتاتورها و خروس تا توانست ترکتازی کرد.

به هرروی جناب خروس که به آنفلونزای مرغی هم مبتلا شده بود، برای یازده سال ما را ترک کرد و جای خود را به سگ سپرد.

سگ برای عدالت خواهی می آید

طالع بینان چینی معتقدند سال سگ، سال اضطراب و بدبینی و نگرانی است. و مردم با نیت خوب و از سر بخشندگی دایم در حال مراقبت از خود و جهان خواهند بود.

سال سگ، سال فعالیت های سیاسی است و بر خلاف سال پیش که کوچکترین اعتراض ها هم میسر نبود، امسال همه چیز در جهت آزادی های بیشتر و پرش های مخالف حرکت خواهد کرد.

امسال سال توطئه های بزرگ بی غرضانه و عملیات وسیع است. سال سیاستمداران به حد افراط یک دنده، اغلب بدگمان، با زبانی تند و تیز و ترشرو است.

سال منتقدان، بدبین ها، شجاعان حامی مظلومان و وظیفه شناسان و رازداران است. و البته سال بی اعتمادی، سال شنیدن سخنان مبتذل، هشیاری و مهم تر از همه گوش فرادادن به سخنان یکدیگر است.

شرقی ها از نظر عدالت خواهی، سگ را در کنار ببر قرار می دهند. به همین دلیل سال سگ را سال مبارزه برعلیه حق کشی و سال قهرمانان عدالت خواه و اهل اخلاق و فلسفه و نقد می دانند.

امسال سال درخشیدن سخنوران، صاحبان نظرات انسانی و اصیل است. امسال به رغم تمام ترس ها و بدبینی ها و اضطراب ها، سال اتحاد شریف ترین جنبه های انسان و طبیعت است، سال وفاداری، صداقت و درستکاری است.

اما سال سگ، سال فعالیت های شدید و پنهانی ماموران مخفی، قدرت های پشت پرده، و سیاستمداران در امور خارجی نیز هست.

چینی ها معتقدند در این سال بچه هایی که در روز متولد می شوند، نسبت به بچه های متولد شب زندگی آرام تری خواهند داشت.

سال سگ بر ای صاحبان علامت های موش ( متولدین سال های 1315، 1327،؛ 1339، 1351، 1363 و 1375 )، ببر ( متولدین سال های 1317، 1329، 1341، 1353، 1365 و 1377 )، اسب ( متولدین سال های 1321، 1333، 1345، 1357 و 1369 )، سگ ( متولدین سال های 1325، 1337، 1349، 1361 و 1373 ) و خوک ( متولدین سال های 1326، 1338، 1350، 1362 و 1374 ) سال بسیار خوبی است.

افراد سرشناس متولد سال سگ

همانطور که از سگ بر می آید، بیشتر قهرمانان عدالت خواه، بدبین، خرده نگر، ترشرو و اهل قضاوت تاریخ زیر نفوذ این علامت متولد شده اند: سقراط، مولیر، مالتوس، برتولد برشت، لئون بلوم، مارسل پروست، یوری گاگارین، گی دو مو پاسان، لوئی شانزدهم و در نهایت تعجب راسپوتین!

به هر روی باور مشرق زمینیان در باره نفوذ علامت های دوازده گانه بر سال ها و شخصیت انسان ها هرچه باشد، ما می توانیم از صمیم قلب برای تمام مردم جهان سالی سرشار از آرامش و صلح و آزادی آرزو کنیم.

 

بوی عیدی
بوی توپ
بوی کاغذ رنگی
بوی تند ماهی دودی
وسط سفره ی نو
بوی یاس جا نماز سفره ی مادر بزرگ

با اینا زمستون و سر می کنم
با اینا خستگی مو در می کنم

شادی شکستن قلک پول
وحشت کم شدن سکه ی عیدی از شمردن زیاد
بوی اسکناس تا نخورده ی لای کتاب

با اینا زمستون و سر می کنم
با اینا خستگی مو در می کنم

حسی شیرین و لذتی شگرف با این شعر در اعماق وجودم پیدا می شه . شما چطور ؟

اما یک بیت شعر هم از صائب تبریزی :

بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند

نظر شما چیه؟

زرتشتیان در سفره‌ی هفت سین آینه را در مقابل شمع روشن قرار می‌دهند تا روشنایی بیشتر شود که نشانه‌ی احترام به آتش است. تخم مرغ نمایانگر زاد و ولد و زایش است که همیشه در سر سفره وجود داشته است. سیر به عنوان دارو و ماده‌ای برای گندزدایی و پاکیزگی، سکه به نماد سرمایه و ثروت، سنبل گُلی که عطرش نغمه‌ی آمدن بهار می‌دهد و سبزه به نماد تولدی دوباره و شروع زندگی همیشه بر سر سفره بوده و بعضی از زرتشتیان سه قاب سبزه به نماد اندیشه‌ی‌ نیک، گفتار نیک و کردار نیک در سفره قرار می‌دهند. از دیگر چیزهایی که بر سر سفره‌‌ی ایرانیان بوده نان به نماد فراوانی، شیر تازه به نشان غذای نوزادی که تازه متولد شده و شمعدان که شمع‌ها را به احترام آتش روشن می‌کردند می‌توان نام برد.

ماهی، سیب، سنجد و سمنو همگی سَمبل‌های باروری و زایش هسنتد که برای زرتشتیان بسیار مهم و مقدس بوده‌اند

هفت جا ، نفس خویش را حقیر دیدم :

نخست ، وقتی دیدمش که به پستی تن می داد تا بلندی یابد.

دوم ، آن گاه که در برابر از پا افتادگان ، می پرید. 

سوم ، آن گاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید. 

چهارم ، آن گاه که گناهی مرتکب شد و با بادآوری این که دیگران نیز همچون او دست به گناه می زنند ، خود را دلداری داد. 

پنجم ، آن گاه که از ناچاری ، تحمیل شده ای را پذیرفت و شکیبایی اش را ناشی از توانایی دانست. 

ششم ، آن گاه که زشتی چهره ای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقاب های خودش بود. 

هفتم ، آن گاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت.

که رستم به افسون ز شهنامه رفت
نماند آتشی دود بر خامه رفت
جهان تیره شد رنگ پروا گرفت
به دل تخم نیستی پا گرفت
به رخسار گل خون چو شبنم نشست
چه گلها که بر شاخه ی تر شکست
بدی آمد و نیکی از یاد برد
درخت گل سرخ را باد برد
هیاهوی مردانه کاهش گرفت
سراپرده ی عشق آتش گرفت
گر آوا درین شهر آرام بود
سرود شهیدان ناکام بود
سمند بسی گرد از راه ماند
بسی بیژن مهر در چاه ماند
بسی خون به طشت طلا رنگ خورد
بسی شیشه ی عمر بر سنگ خورد
سیاووش ها کشت افراسیاب
ولیکن تکانی نخورد آب از آب
دریغا ز رستم که در جوش نیست
مگر یاد خون سیاووش نیست

کهکشان و حماقت انسان ها بی نهایت است!

                                                   انیشتین